از شعبه تا شبکه
از ارزیاب خسارت تا ارزیاب افکار عمومی

ایجاد و القای درک و فهم مدرن و کاربردی در خصوص مقوله رسانه نزد مدیران ارشد شرکت های بیمه، رسالتی است بر بالین فعالین رسانه ای و کارشناسان روابط عمومی.

شرکت های بیمه بعنوان بنگاه اقتصادی ارائه دهنده ی محصولی با ماهیت اجتماعی و حمایتی می بایست مسیر، رویکرد و راهبرد زیست رسانه ای و اجتماعی خود را ترسیم نمایند و به سمت ایجاد “کرسی رسانه” در تمام واحد ها، ادارات و شوراهای تصمیم ساز و تصمیم گیر خود جهت بهره مندی از تمام زوایا و مزایای مقوله رسانه یا به نوعی زیست رسانه ای و اجتماعی خود هدایت شوند.

امروزه رسانه همه چیز است و تغییر رسانه، تغییر همه چیز، اما بروزرسانی روابط عمومی صنعت بیمه به ورژن رسانه ای خود آن طور که باید شاید اتفاق نیافتاده است، در اینجا اختلاف نظرات بر روی واژه های روابط عمومی یا رسانه نمی باشد بلکه ماهیت پلن ها و فهم شرکت های بیمه از مقوله ای به نام زیست رسانه ای و اجتماعی می باشد.

رسانه های اجتماعی علاوه بر اینکه به شهروندان می گویند به چه فکر کنند، توانایی اثربخشی برچگونگی فکر کردن و چگونگی تحلیل از وقایع را دارند که در کنار گره خوردن زندگی روزمره ی شهروندان با رسانه های اجتماعی (چه بعنوان سرگرمی، چه بعنوان خدماتی و…) به اهمیت تن دادن شرکت های بیمه به مقوله مدنظر می افزاید.

بخش بزرگی از ارتباط صنعت بیمه با جامعه و شهروندان از مجاری رسانه ها به پلتفرم های فروش آنلاین بیمه مانند ازکی، بیمه دات کام و… واگذار شده است، بطوری که اگر از هر جامعه آماری از اقشار مختلف جامعه سوال شود آخرین باری که در معرض تبلیغات صنعت بیمه قرار گرفته اید از سمت چه شرکتی بوده، قریب به اتفاق شان اذعان به تبلیغات یکی از پلتفرم های فوق الذکر خواهند کرد.
این واگذاری و تبلیغات عواقبی چون تغییر ذائقه شهروندان و ارزش های فنی و اطلاعات بیمه ای شان درپی خواهد داشت، برای مثال جایگزینی ارزش “صدور آسان و ارزان” در مقابل اصل پراهمیت “پرداخت خسارت سریع و کامل” که علت اکثر شکایات و نارضایتی بیمه گذاران می باشد، به نوعی موجبات ورود تبلیغات زرد به صنعت می شود.

دراین میان رسانه های تخصصی صنعت بیمه نیز جامعه هدف مخاطبین شان، که تولید محتواشان نیز تاحدودی تاثیر پذیرفته از آن می باشد، فعالین صنعت بیمه از قبیل کارشناسان، نمایندگان، کارگزاران، ارزیابان و… بوده و غالبا ارتباطی با بدنه ی غیر ذی نفع جامعه (شهروندان عادی) در صنعت بیمه، ندارند.

این درصورتی است که با توجه به ویژگی هایی از قبیل:
امکان ایجاد دیالوگ و گفتگو، امکان تاثیر بر عمق ریشه های فرهنگی جامعه در خصوص موضوع ای خاص مانند صنعت و شرکت های بیمه، کنترل و تاثیر در شکل گیری افکار عمومی و… میتوان در دو شرایط عادی و شرایط بروز خسارت (یا بحران)، برای سه دسته ی:
1-بیمه گذاران، 2-شهروندان عادی (غیر بیمه گذار) و 3- پرنسل و کارکنان یک شرکت بیمه تولید محتوا و به نوعی پلن رسانه ای داشت.

به نوعی می توان گفت زمانی که شخصی در هرکدام از رشته ها، تحت پوشش شرکت بیمه ای قرار گرفته است می بایست از آن لحظه تحت پوشش رسانه ای و در معرض محتوای هدفمند و پیش فرض شخصی سازی شده شرکت مدنظر قرار گیرد.
در زمان و شرایط عادی محتوایی از قبیل محتوای آموزشی می تواند کنترل ریسک برای شرکت بیمه را به همراه داشته باشد و در زمان بروز خسارت نیز توضیح فرایند اعلام و دریافت خسارت می تواند باعث جلوگیری از سردرگمی بیمه گذاران ایجاد رضایت در مشتریان را به همراه داشته باید.

تولید محتوا و پلن رسانه ای ویژه کارکنان شرکت های بیمه می تواند افزایش و تقویت ارتباط عمودی بین رهبران و پرسنل، درک اهداف مشترک، گردش ایده های نوآورانه و… را به همراه داشته باشد و همچنین می توان با ایجاد کارگروه رصد حوادث غیرمترقبه کشور، حضور و اعزام تیم فنی ارزیابی، خدماتی و پیشیبانی و پوشش رسانه ای معقول از درگاه انتشار مناسب و رعایت فنون علمی در بین شهروندان عادی نیز تصویری مناسب و مثبت از شرکت ایجاد کرد.

واگذاری بخش قابل توجهی از پلن زیست رسانه ای مدنظر به نمایندگان شرکت های بیمه در قالب اصلی به نام “اصل نماینده-رسانه”، چارچوب های سنتی و محدودیت های رسمی وعرفی شرکت های بیمه را برطرف می سازد که مستلزم پایش و رصد نمایندگان و حمایت های سخت افزاری شرکت ها از نمایندگان خود می باشد و از نظر اقتصادی نیز توجیح اقتصادی برای شرکت ها دارد و می بایست سهم از تولیدات محتوای بیمه ای در رسانه ها به اندازه ای اهمیت داشته باشد که سهم از بازار برای مدیران اهمیت دارد.